Translate

12 Mayıs 2015 Salı

YERİNE YAKIŞMAYAN YERSİZLİK

  Bugün öfke kusacağım biraz. Huyu huysuzluk olan insanlardan bahsedeceğim. Kibirlerinden, egolarından ve aptalca düştükleri durumdan bahsedeceğim. Kalbine iyilik, güzellik koyamayan insanların acizliğinden bahsedeceğim. Başkalarının noksanını kendini yüceltmeye vesile sanan, dünyada ki varlığı kimsenin umurunda bile değilken dünya onun için kurulmuş gibi böbürlenen ilginç mahluklardan bahsedeceğim. 
  İnsan olmanın özünde ve her duyduğumuz özlü sözde benlikten uzaklaşmak vardır. Sen seni bil derken Yunus Emre ne kadar aciz olduğumuzu fark etmemizi istemiştir. Size bugün bundan bahsedeceğim. 
  Hey gidi burnu kaf dağında gezen gözü kör gönlü kor yaratık! Her yanan pişmez! Ya yanar kül olursun ya yanar kul olursun. Adından önce ünvan geldi diye sen kendini ne çok yücelttin ey nefis kölesi. Padişahlara, sultanlara kalmayan dünya da söylesene senin hüküm sürdüğün yer neresi? Bitecek, belki de bitti. Bak ve gör. Kimsin sen? Kimden üstün vasfın var be ahmak kör! 

2 yorum:

  1. Kendimizi sevmemiz önemli ve gerekli ama bazılarımız abartıyor galiba. Hatta şımarıkça bir kendini beğenmişlik hissediyorum da şaşırıyorum. Küçük dünyalarında kendilerini kral-kraliçe ilan etmişler :))

    YanıtlaSil
  2. Öz güven ile kendini beğenmişlik arasında çok fark var. Çoğu farkında değil ve dediğiniz gibi basit bir abartının içerisindeler..

    YanıtlaSil